:: دوره 3، شماره 1 - ( بهار 1397 ) ::
جلد 3 شماره 1 صفحات 11-12 برگشت به فهرست نسخه ها
ضمان طبیب در فقه امامیه و مذاهب اربعه
زینب یوسفوند* 1، محمد مهدی احمدی2، احمد مرادخانی3، علیرضا عسگری3
1- دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم ، zeinabyousefvand3@gmail.com
2- استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی قم
3- استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم
چکیده:   (81 مشاهده)
منشا ضمان طبیب از دیدگاه فقهای فریقین اعم از عقدی و قهری است. همه آنها بر ضمان طبیب جاهل، مقصر و غیر ماذون اجماع دارند. اما در ضمان طبیب حاذق، ماذون و مجتهد، اختلاف وجود دارد مشهور فقها امامیه بنابر روایت سکونی، قاعده اتلاف، قاعده لاتطل دم و اجماع فقها، طبیب را ضامن می‌دانند و در مقابل مشهور، فقهای اهل سنت نیز بنابر قاعده ضرورت، قاعده اذن، قاعده جواز شرعی، قاعده احسان، قاعده قیام به فعل واجب و خطر پذیر بودن فعل طبابت قائل به عدم ضمان طبیب هستند و همچنین غیر مشهور امامیه با تمسک به قواعد اذن، احسان، ضرورت و اصل برائت با فقهای اهل سنت هم نظر هستند بنابر مبانی تشریح احکام اسلام، به نظر می‌رسد رای ضمان اقوی باشد زیرا جان انسان ارزش والای دارد و دلایلی که مسقط ضمان در اموال هستند نمی‌توان مسقط ضمان جانی نیز باشند.
واژه‌های کلیدی: طبیب، ضمان، اتلاف، اذن
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۷/۳/۲۲ | پذیرش: ۱۳۹۷/۵/۸ | انتشار: ۱۳۹۷/۵/۸


XML     Print



دوره 3، شماره 1 - ( بهار 1397 ) برگشت به فهرست نسخه ها